Radosław Lemański

 … tylko tak żeby było najprościej tylko tak by pomału dać wyraz na przekór powoli i szybciej w przestworza głośno i cicho tak tylko gdzieś tam tu tylko na chwilę zaraz tam dłużej i więcej i szerzej garść piasku do ręki po kartce szeleszcząc i kreską w naturze po murze i cegłą w strukturze na siłę a życie tak tu tam to i teraz gdzie bądź jakkolwiek dłużej na chwilę piórko zatacza krąg i opada trwałem umarłem rodzę się żyję… z tomiku trwałem umarłem rodzę się żyję  

    paradoks istnienia jesteś wciąż gdy już cię nie ma jak miłość i samotność smutek i szczęście płyną niezmiennie gdy trwa ziemia w dzień myślisz a już noc cię pokrywa budzisz się a kogoś obok już nie ma czas się dopełnia jak księżyc zanika tęskniąc w niepamięć a malutkie szczęście w ciepłych kalesonach drepcze przy tobie i łapie za nogawkę szepcze do ucha z wysokiego drzewa włazi ci w oczy tuż obok strumienia tak nieuchwytne a takie nachalne bezczelne jak babcia i teściowa smak czasu w świeżym razowcu skrawek nieba w kawałku chleba tu jesteś gdy już cię nie ma  ... z tomiku trwałem umarłem rodzę się żyję    

 Bądź Sobą najważniejszą Osobą Liściem Zielonym na Jednym Życia Drzewie Na Ziemi-Niebie Bądź Radością dnia każdego - Wesołością Chlebem Powszednim Dla Brata Przełamanym A sobie – nieznanym Bądź Miłością każdemu – Codziennością Sensem Podniebnym Chlebem Powszednim Życia Radością! 13.10.22